Hoe implementeer je een interfederaal plan in de lokale werking?

Vooral de afbouwende curve bleek confronterend. “Dat is iets waarvan je denkt dat het vanzelf uitdooft”, zegt Jolien. “Maar we moeten ons er wel heel bewust van zijn dat we hier aan fundamenten raken”. Die bewustwording verandert de toon waarmee ze in gesprek gaan met zorgverleners. Het gaat om mensen die al tientallen jaren met hart en ziel voor hun patiënten zorgen. Je kan begrijpen dat het voor hen helemaal niet fijn is dat hun werk van bovenaf  – tussen aanhalingstekens – bekritiseerd wordt, op basis van nieuw verworven inzichten.

Daarom is het in transitiewerk erg belangrijk om ook stapsgewijs aan verandering te werken vanuithet bestaande systeem. Want in het verleden heeft dat systeem waarschijnlijk wél veel goeds gedaan, of wist men simpelweg niet beter. Bestaande gewoonten en praktijken zonder meer omverwerpen, zou veel ervaren zorgverleners onrecht aandoen. Laat staan dat het het draagvlak ten goede komt.

Ook het uittekenen van het eigen ecosysteem maakte wat los bij Jolien. Wat eerst nog een blinde vlek was, werd nu blootgelegd. De zwangere vrouw zelf bijvoorbeeld, die mag nog meer aan het woord komen. Of patiëntenverenigingen en mutualiteiten. “Iemand wees erop dat bij vaststelling van een aangeboren aandoening, best al een hospitalisatieverzekering geregeld wordt. Zo’n tak hadden we totaal nog niet bekeken.”

“Maar goed, zodra we effectief op het terrein duiken en het plan in werkelijkheid brengen, gaan er nog heel wat zaken naar boven komen waar we onvoldoende rekening mee hebben gehouden.” Precies dit was de bedoeling van WhoCares? met de tweedaagse: even een stap achteruitzetten, door verschillende brillen naar het eigen veranderwerk kijken, leren van anderen en weer verdergaan.